ਸਦਾ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ
ਇੱਕ ਸਰਵ-ਉੱਚ ਸੱਚ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਰਸਤਾ
|
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੱਛੀ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਲੇਟ 'ਤੇ ਰੱਖੋਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਅਸਲੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਲ੍ਹਾ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਪਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਲਿੰਕ 'ਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ। ਹੋਰ ਜਾਣੋ |
ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ
ਸੱਚੇ ਰੱਬ ਬਾਰੇ ਜਾਣੋ
ਖੋਜ ਕਰੋ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੋ
ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ
ਇੱਕੋ ਇੱਕ, ਬਿਨਾਂ ਦੂਜੇ ਦੇ
ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਏਕਮ ਏਵਾਦਵਿਤੀਯਮ — "ਇੱਕੋ ਇੱਕ, ਬਿਨਾਂ ਦੂਜੇ ਦੇ।" ਇਸਲਾਮ ਵੀ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਪਰਮਾਤਮਾ ਇੱਕ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਦੇ, ਬਿਨਾਂ ਰੂਪ ਦੇ, ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਨੇੜੇ।
“ਕੀ ਸਬੂਤ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਰਚਣਹਾਰ ਇੱਕ ਹੈ?”
“ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਤਾਬ ਅਲ-ਕੁਰਆਨ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਾ ਅਲ-ਇਖਲਾਸ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ—”
‘ਕੁਲ ਹੁਵਾ ਅੱਲਾਹੁ ਅਹਦ’ — ਆਖ, ਉਹ ਅੱਲਾਹ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ।
‘ਅੱਲਾਹੁ ਸਮਦ’ — ਅੱਲਾਹ, ਸਦੀਵੀ ਸਹਾਰਾ; ਉਹ ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਸਾਰੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
‘ਲਮ ਯਲਿਦ ਵ ਲਮ ਯੂਲਦ’ — ਉਹ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜੰਮਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜੰਮਿਆ।
‘ਵ ਲਮ ਯਕੁਨ ਲਹੂ ਕੁਫੁਵਨ ਅਹਦ’ — ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਮਾਨ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਭੈਣ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਨਾਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ?”
“ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦਾ ਮੁੱਖ ਗ੍ਰੰਥ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ।”
“ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ, ਪੂਜਾ। ਪਰ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਖੁਦ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਨੁਵਾਦ ਉਪਲਬਧ ਹੈ?”
“ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਗੀਤਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਲਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਗੀਤਾ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰਾਹ ਹੈ।”
ਗੀਤਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਕਾਵਿ “ਮਹਾਭਾਰਤ” ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਏ ਸੰਵਾਦ ‘ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ।
ਭੈਣ, ਵੇਦ ਤੁਹਾਡੇ ਮੁੱਖ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਹਨ। ਵੇਦ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ ਹਨ—
1. ਰਿਗਵੇਦ
2. ਸਾਮਵੇਦ
3. ਯਜੁਰਵੇਦ
4. ਅਥਰਵਵੇਦ
“ना तस्य प्रतिमा अस्ति”
ਅਰਥ: ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਕੋਈ ਰੂਪ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਗੁਆ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਈ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
“एकं ब्रह्म द्वितीय नास्ति, नेह नास्ति किंचन”
ਅਰਥ: ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਇੱਕ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ; ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹਸਤੀ ਨਹੀਂ।
“ਉਹ ਇੱਕ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਉਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।”
“ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਘਰ ਵੇਦ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਗੀਤਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਲਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਗੀਤਾ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖਾ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਮਾਰਗ ਹੈ।”
ਗੀਤਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਕਾਵਿ “ਮਹਾਭਾਰਤ” ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਏ ਸੰਵਾਦ ‘ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ।
ਪਰ ਭੈਣ, ਤੁਹਾਡਾ ਮੁੱਖ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵੇਦ ਹੈ। ਵੇਦ ਦੇ ਚਾਰ ਭਾਗ ਹਨ—
1. ਗਵੇਦ
2. ਸਾਮਵੇਦ
3. ਯਜੁਰਵੇਦ
4. ਅਥਰਵਵੇਦ
“ਨ ਤਸਯ ਪ੍ਰਤੀਮਾ ਅਸਤੀ”
ਅਰਥ: ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕੋਈ ਮੂਰਤੀ ਜਾਂ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਨਾਸਤਿ, ਨੇਹ ਨਾਸਤਿ ਕਿੰਚਨ
ਅਰਥ: ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਇੱਕ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਸਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਉਹ ਇੱਕ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਉਸੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ।
ਯ ਏਤੰ ਦੇਵੰ ਏਕਵ੍ਰਤੰ ਵੇਦ
ਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਨ ਤ੍ਰਿਤੀਯਸ਼ ਚਤੁਰਥੋ ਨਾਪ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ
ਨ ਪੰਚਮੋ ਨ ਸ਼ਸ਼੍ਠਃ ਸਪ੍ਤਮੋ ਨਾਪ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ
ਨ ਅਸ਼੍ਟਮੋ ਨ ਨਵਮੋ ਦਸ਼ਮੋ ਨਾਪ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ
ਅਰਥ: ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਇੱਕ ਹੈ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ, ਤੀਜਾ, ਚੌਥਾ, ਪੰਜਵਾਂ, ਛੇਵਾਂ, ਸੱਤਵਾਂ, ਅੱਠਵਾਂ, ਨੌਵਾਂ ਜਾਂ ਦਸਵਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਹੀਂ ਕਹਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਗਿਆਨੀ ਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਨੇਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਅਗਿਆਨੀ ਦਾ ਹੈ।
“ਭੈਣ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ— ਸਾਡਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਇੱਕ ਹੈ।”
“ਤੁਹਾਡੇ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ?”
“ਕਿਉਂ? ਹਿੰਦੂ!”
“ਭੈਣ, ਦੇਖੋ—‘ਹਿੰਦੂ’ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਸਿੰਧ (ਸਿੰਧੂ) ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਰੀਅਨ ‘ਸ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ‘ਹ’ ਵਜੋਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ‘ਸਿੰਧੂ’ ਸ਼ਬਦ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ‘ਹਿੰਦੂ’ ਬਣ ਗਿਆ।
ਇਸ ਲਈ, ‘ਹਿੰਦੂ’ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੂਗੋਲਿਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪਛਾਣ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਿਸਨੂੰ ਅੱਜ ‘ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ‘ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ’ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।”
Bhain ji, tusi moorat pooja pasand karde ho?
Bhain ji! Mere vadda-buzurg sab ne ki ta, is layi main vi kardee aan. Par kise ne menu nai dassi ke Vedan vich is bare ki likhiya hai.
Naalay, sade dharam vich sanu Vedan parhan di aagya nai. Hindu dharam vich sirf Brahman nu Vedan parhan di aagya hai.
Quran ate tuhadi sahifa dono vich moorat pooja te mana hai.
Quran vich aya hai—
“La tushrik billah” — Allah de nalo kise hor nu sarik na banao (shirk na karo).
“Inna ash-shirka lazulmun azeem” — Beshak shirk sabase vadda zulm hai.
Tuhade sahife Yajurveda (Baab 40, Aayat 9) vich aya hai—
“Andham tamah pravishanti ye asambhutim upasate.”
Tato bhuya iva te tamo ya u sambhutyam ratah.
Arth: Jo log kudrati tattan (jaise ag, paani, hava, aadi) di pooja karde hain, oh hanerhe vich jaande hain.
Ate jo log insaan-dwara banayi gai vastuan (jaise mooratan, mez, kursi, aadi) di pooja karde hain, oh hor vi gehre hanerhe vich painde hain.
Dooji taraf, Bhagavad Gita (Baab 10, Aayat 3) vich aya hai—
Oh lok bhautik hain jo devtaavan di pooja karde hain; oh asal Srishti-Kartar di pooja nai karde.
ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ!
ਕੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਹਨ?
ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤੁਹਾਡੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਿਰਾਕਾਰ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਕਾਰ ਵੀ।
ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਬਾਕੀ ਦੋ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪਾਲਕ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪਰ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ?
ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਧੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਪਾਲਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ।
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹੁਣ ਭੈਣ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਪਲ ਸੋਚੋ—
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਸਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਸੋਚਣ ਲਈ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਕਿ ਸੱਚਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਸੱਚ ਕਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
(ਪਤੀ-ਪਤਨੀ)
ਸ਼ਿਵ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਦੁਰਗਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀ ਕਾਲੀ ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਰੂਪ ਹੈ।
ਦੁਰਗਾ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਲੀ ਬੁਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰਸਵਤੀ
(ਸਿਰਜਨ ਦਾ ਦੇਵਤਾ)
ਲਕਸ਼ਮੀ
(ਸੰਭਾਲ ਦਾ ਦੇਵਤਾ)
ਕਾਰਤਿਕੇਯ
ਗਣੇਸ਼
ਰਾਮ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ
ਤੁਹਾਡੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ਿਵ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਾਰਵਤੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੁਰਗਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਵਾਇਤੀ ਬਿਰਤਾਂਤਾਂ ਅਤੇ ਕਲਾਤਮਕ ਚਿੱਤਰਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਿਣਤੀ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਸ-ਭੁਜਾ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਰੂਪ ਕਾਲੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਬੱਚੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਹਨ। ਉਸਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਧਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਾਲਨਹਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹੁਣ, ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉਸੇ ਅੰਤਮ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ ਉੱਠ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸਬੰਧਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸਬੰਧਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ, ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰੀ, ਜਾਂ ਮਿਥਿਹਾਸਿਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਸੱਚੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਗੁਣ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀਮਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਜਿਹੇ ਸਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ 7ਵਾਂ ਅਵਤਾਰ ਰਾਮ ਵਜੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ 8ਵਾਂ ਅਵਤਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ 16,108 ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 8 ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀਆਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬੱਚੇ ਸਨ। ਰਵਾਇਤੀ ਬਿਰਤਾਂਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ 125 ਸਾਲ ਜੀਵਿਆ। ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਾਰਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਹਿਰਨ ਸਮਝ ਕੇ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।
ਜਿਸਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਹਿੰਦੂ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਸਰਵਉੱਚ ਪੁਰਖ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਇਹਨਾਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਆਮ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।
ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ, ਓਨਾ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹਾਂ! ਭੈਣ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਗਣੇਸ਼ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪਰ ਸਿਰ ਹਾਥੀ ਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈ?
ਪੁਰਾਣ ਕਥਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਸ਼ਿਵ ਘਰ ਪਰਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਪਹਿਰਾ ਦਿੰਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਗਣੇਸ਼ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ।
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੁਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਰਵਤੀ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਦੁੱਖ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜੇ।
ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਦਾ ਸਿਰ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਿਵ ਹਾਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਲੈ ਆਏ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਗਣੇਸ਼ ਦਾ ਵਾਹਨ ਚੂਹਾ ਸੀ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਣੇਸ਼ ਚੂਹੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸਥਾਨ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਵਾਹਨ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦਾ ਵਾਹਨ ਮੋਰ ਹੈ।
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਜੋੜਨਾ ਸੰਭਵ ਹੈ? ਅਤੇ ਕੋਈ ਚੂਹਾ, ਸ਼ੇਰ, ਜਾਂ ਮੋਰ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਦਾ ਸਾਧਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਹ ਮਾਮਲੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਵਾਲ ਹੈ। ਮਾਂ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਕੱਢੇ ਕਿਉਂ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪਿਆ ਕਿਉਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਰਵਾਇਤੀ ਬਿਰਤਾਂਤਾਂ ਅਤੇ ਹਵਾਲਾ ਸਰੋਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਵਰਗੀ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਕਬਜ਼ਾ ਖੋਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ, ਦੇਵੀ ਦੁਰਗਾ ਬੁਰਾਈ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਲੜਾਈ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਉਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਸਮੇਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ। ਸੱਪ ਵੀ ਉਸਦੀ ਮੂਰਤੀ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਿਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਕਸਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਹਾਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਰਕਤਬੀਜ ਬਚ ਗਿਆ। ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਖੂਨ ਦੀ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਕਤਬੀਜ ਨਿਕਲਦਾ ਸੀ।
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਕਾਲੀ ਉਸਦੀਆਂ ਭਰਵੱਟਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਖੂਨ ਦੀ ਇੱਕ ਵੀ ਬੂੰਦ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਨਾ ਡਿੱਗਣ ਦੇਣ ਲਈ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਖੂਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਕਤਬੀਜ ਮਰ ਗਿਆ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜਿੱਤ ਦਾ ਨਾਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਕੱਟੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਪਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ 'ਚ ਪਾਇਆ।
ਕਹਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਾਲੀ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਕਣ 'ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਸਤਾ ਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੱਚਦੀ ਕਾਲੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟ ਗਏ।
ਤਦ ਹੀ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਈ। ਉਸਦਾ ਨਾਚ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਈ।
ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਰਵਾਇਤੀ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਕਾਲੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਪਰੀ ਕਹਾਣੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਦੱਸੋ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਪੈਗੰਬਰ ਮੁਹੰਮਦ (ਸਲ੍ਲ.) ਤੁਹਾਡੇ ਵੀ ਪੈਗੰਬਰ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੀ?
ਸੱਚੀ?
ਕਲਕੀ ਪੁਰਾਣ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ।
ਸਤਯੁਗ, ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗ, ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕਲਯੁਗ।
ਸਤਯੁਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਤਸਯ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਹ (ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਅਵਤਾਰ ਰਾਮ ਹੈ।
ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਤੁਹਾਡੀ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੈਵੀ ਅਵਤਾਰ ਜਾਂ ਅਵਤਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਿਹੜੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ?
ਕਲਯੁਗ।
ਇਸ ਯੁਗ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ?
ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਕਲਯੁਗ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਕਲਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਕੁਝ ਲੇਖਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕੁਝ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਲਯੁਗ ਦਾ ਕਲਕੀ ਅਵਤਾਰ "ਨਰਸ਼ੰਸ" ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਅਨੁਵਾਦ "ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਮਨੁੱਖ" ਜਾਂ "ਉਹ ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ" ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਰਬੀ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਸਮਾਨਾਰਥੀ "ਮੁਹੰਮਦ" ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਵੀ "ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ" ਹੈ। ਸਾਡੇ ਆਖ਼ਰੀ ਪੈਗੰਬਰ ਦਾ ਨਾਂ ਮੁਹੰਮਦ (ਸਲ੍ਲ.) ਸੀ।
ਇਹ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਇਹ ਵੀ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਕਲਕੀ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਂ "ਸੁਮਤੀ" ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜੋ ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਜਾਂ ਉੱਤਮ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੇਖਕ ਇਸਦੀ ਤੁਲਨਾ "ਆਮਿਨਾ" ਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੈਗੰਬਰ ਮੁਹੰਮਦ (ਸਲ੍ਲ.) ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਤੁਲਨਾਵਾਂ ਇੱਕ ਖਾਸ ਅਪੋਲੋਜੈਟਿਕ ਵਿਆਖਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ ਅਤੇ ਹਿੰਦੂ ਜਾਂ ਅਕਾਦਮਿਕ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ।
ਕੁਝ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਲਕੀ ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਂ "ਵਿਸ਼ਣੁ ਯਸ਼" ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਵਿਸ਼ਣੁ" ਦਾ ਅਰਥ "ਪ੍ਰਭੂ" ਅਤੇ "ਯਸ਼" ਦਾ ਅਰਥ "ਸੇਵਕ" ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਵਿਸ਼ਣੁ ਯਸ਼" ਨੂੰ "ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸੇਵਕ" ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਤੁਲਨਾ ਅਰਬੀ ਅਰਥ "ਅਬਦੁੱਲ੍ਹਾ" ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਬਦੁੱਲ੍ਹਾ ਆਖ਼ਰੀ ਪੈਗੰਬਰ ਮੁਹੰਮਦ (ਸਲ੍ਲ.) ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈ।
ਇਹ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਲਕੀ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਜਨਮ ਸਥਾਨ "ਸ਼ੰਬਲਾ" ਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੋਵੇਗਾ। "ਸ਼ੰਬਲਾ" ਇੱਕ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਸ਼ਬਦ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅਕਸਰ "ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਸਥਾਨ" ਅਰਥ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਰਬੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕੁਝ ਲੇਖਕਾਂ ਦੁਆਰਾ "ਮੱਕਾ" ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੈਗੰਬਰ ਮੁਹੰਮਦ (ਸਲ੍ਲ.) ਦਾ ਜਨਮ ਮੱਕਾ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚਮਕੀਲੇ ਅੱਧ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਰਬੀ ਕੈਲੰਡਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਇਸਨੂੰ 12 ਰਬੀ-ਉਲ-ਅੱਵਲ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੁਹੰਮਦ (ਸਲ੍ਲ.) ਦੀ ਜਨਮ ਮਿਤੀ ਨਾਲ ਸਮਾਨਤਾ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਵਰਗੇ ਯੁੱਧ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੇ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਹੋਰ ਵਰਣਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਕਿ ਕਲਕੀ ਇੱਕ ਘੋੜ ਸਵਾਰ ਯੋਧਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਸਰਗਰਮ, ਸੁੰਨਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬੁਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਗੇ।
ਕਲਕੀ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਰਿਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸਲਾਮ ਵਿੱਚ ਪੈਗੰਬਰ ਮੁਹੰਮਦ (ਸਲ੍ਲ.) ਨੂੰ ਆਖ਼ਰੀ ਪੈਗੰਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਨਿਆਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਗੇ ਜਦੋਂ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਵਰਤਮਾਨ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ "ਤਲਵਾਰ-ਆਧਾਰਿਤ ਯੁੱਗ" ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਇਹਨਾਂ ਤੁਲਨਾਵਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਲਕੀ ਅਵਤਾਰ ਪੈਗੰਬਰ ਮੁਹੰਮਦ (ਸਲ੍ਲ.) ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲਗਭਗ 1450 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਵਜੋਂ ਕੁਰਆਨ ਅਤੇ ਹਦੀਸ ਛੱਡ ਗਏ।
ਭੈਣ, ਤਾਂ ਜਿਸਦੀ ਅਸੀਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਉਹ ਆ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ?
ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ।
ਜ਼ਰਾ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ: ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਿੰਦੂ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਿਖਾ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਸਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅੱਗ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ ਅਤੇ ਸਸਕਾਰ ਦੌਰਾਨ ਕੱਪੜੇ ਸੜ ਜਾਣਗੇ।
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਸਕਾਰ ਜਾਰੀ ਰਹੇਗਾ, ਸੇਵਾਦਾਰ ਬਾਂਸ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ-ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜਨ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਗੇ।
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਸੁਆਹ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਸਾਡੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਧੋਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਗਰੀਬ, ਜਾਣੂ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।
ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਚਿੱਟੇ ਕਫ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਜਨਾਜ਼ੇ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਹ ਵੀ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਸਕਾਰ ਨਾਲ ਵਾਯੂਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਗੈਸਾਂ ਅਤੇ ਕਣ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਨਾਲ ਕੁਦਰਤੀ ਵਿਘਟਨ ਦੁਆਰਾ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਹਨ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਸਭ ਤੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਅਤੇ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ।
ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਈ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲਈ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਸਤੀ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ?
ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਉਪ-ਮਹਾਂਦੀਪ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੀਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਧਵਾ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੀ ਚਿਖਾ 'ਤੇ ਮਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਜਾਂ ਦਬਾਅ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਇਤਿਹਾਸਕ ਰਿਕਾਰਡ ਅਜਿਹੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਜਾਂ ਸਥਾਨਕ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹਾਲਾਤ ਥਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਸਨ।
ਸਮਾਜ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਅਭਿਆਸ ਦਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਮੋਹਨ ਰਾਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਈ।
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ 4 ਦਸੰਬਰ 1829 ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਭਾਰਤੀ ਕਾਨੂੰਨ ਅਧੀਨ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਇਹ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਵਾਲ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਭਿਆਸ ਇੰਨੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਇਸਨੂੰ ਦੈਵੀ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੀ?
ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਹੀਣ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਗਲਤ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ?
ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੈ? ਮੈਂ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।
ਹਿੰਦੂ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਰਵਾਇਤੀ ਜਾਤੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਗਈ ਸੀ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ।
ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗ੍ਰੰਥ ਇਹਨਾਂ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਅਕਸਰ ਅਸਮਾਨ ਅਧਿਕਾਰ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼-ਅਧਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਦਰਜੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੌਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਵਿਤਕਰੇ ਅਤੇ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ।
ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਾਨੂੰਨੀ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਸਮਾਨ ਅਪਰਾਧਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਆਲੋਚਕ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਮਾਜਿਕ ਅਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ।
ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਅੰਸ਼ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਲਈ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਹਲਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ।
ਇਹਨਾਂ ਅਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਨੇ ਜਾਤੀ ਵਿਤਕਰੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਕੁਝ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਖ਼ਤ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਲਗਾਈਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਾਜਿਕ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ ਸਖ਼ਤ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ।
ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਚਾਰ ਵਰਣ (ਸਮਾਜਿਕ ਵਰਗ) ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੂਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਦੌਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਬੰਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਆਲੋਚਕ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੇ ਸਮਾਜਿਕ ਅਸਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਵਿਤਕਰਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਹਿੰਦੂ ਪੁਨਰਜਨਮ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਅਗਲਾ ਜਨਮ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਨਰਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਅਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਵਰਗੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਨਰਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਮਰਥਕ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਆਤਮਿਕ ਹਕੀਕਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਲੋਚਕ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁਨਰਜਨਮ ਨੂੰ ਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਕੁਝ ਆਲੋਚਕ ਇਸ ਧਾਰਨਾ 'ਤੇ ਇਹ ਦਲੀਲ ਦੇ ਕੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਕਰਮ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਘੱਟਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪੁਨਰਜਨਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਵਿਗਿਆਨਕ ਵਿਆਖਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਇਸਲਾਮ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਬੇਗੁਨਾਹ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਨਾਮ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਸਜਿਦ ਵਿੱਚ ਸਮੂਹਿਕ ਨਮਾਜ਼ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਮਜ਼ਦੂਰ ਇੱਕੋ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਮੋਢਾ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਦੌਲਤ, ਨਸਲ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਿਛੋਕੜ, ਜਾਂ ਸਮਾਜਿਕ ਦਰਜੇ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।
ਇਮਾਮ ਦਾ ਅਹੁਦਾ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਵਿਅਕਤੀ ਇਮਾਮ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਕੁਰਆਨ ਅਤੇ ਇਸਲਾਮੀ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਇੱਕ ਇਮਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲੋੜੀਂਦੀ ਯੋਗਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਅਹੁਦੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਰਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਨਬੀ ਮਸਜਿਦ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮੁਅੱਜ਼ਨ ਬਿਲਾਲ (ਰਜ਼ੀ) ਸਨ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਗ਼ੁਲਾਮ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗ਼ੁਲਾਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਸਲਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਈਮਾਨ, ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਮਰਪਣ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਵਾਇਤੀ ਹਿੰਦੂ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਸੀ। ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਵੈਦਿਕ ਅਧਿਐਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਵੀ ਅਕਸਰ ਕੁਝ ਸਮਾਜਿਕ ਵਰਗਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਦ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ! ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸ 'ਤੇ ਚੱਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਉਮਰ (ਰਜ਼ੀ) ਇਸਲਾਮੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨੇਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਨ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਬਣੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮੁਸਲਮਾਨ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਮਰ (ਰਜ਼ੀ) ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਇੱਕ ਨੰਗੀ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲੇ, ਜਿਸਦਾ ਇਰਾਦਾ ਪੈਗੰਬਰ ਮੁਹੰਮਦ (ਸਲਲਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸਲਲਮ) ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਸੀ।
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਜੀਜਾ ਨੇ ਇਸਲਾਮ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਮਰ (ਰਜ਼ੀ) ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਘਰ ਗਏ।
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਜੀਜਾ ਕੁਰਆਨ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਮਰ (ਰਜ਼ੀ) ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਹੱਥ-ਲਿਖਤ ਲੁਕਾ ਲਈ ਜੋ ਉਹ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ।
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਮਰ (ਰਜ਼ੀ) ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ,
"ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸੀ? ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?"
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਮਰ (ਰਜ਼ੀ) ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਜ਼ਖਮੀ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਸਨ।
ਪਰ ਆਪਣੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ:
"ਅਸੀਂ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਇਸਲਾਮ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।"
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਇਰਾਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਮਰ (ਰਜ਼ੀ) ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ।
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ:
"ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸੀ।"
ਭੈਣ ਫ਼ਾਤਿਮਾ ਕੁਰਆਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੂਰਤ ਤਾਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਇਤ 14 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ:
1) ਤਾ-ਹਾ।
2) ਅਸੀਂ ਕੁਰਆਨ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਉਤਾਰਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਓ।
3) ਸਗੋਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਸੀਹਤ ਹੈ ਜੋ ਅੱਲ੍ਹਾ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ।
4) ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਵੱਲੋਂ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
5) ਰਹਿਮਾਨ ਅਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਤ ਹੈ।
6) ਉਸ ਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹੈ।
7) ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੋ ਜਾਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ, ਉਹ ਯਕੀਨਨ ਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
8) ਅੱਲ੍ਹਾ—ਉਸ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਕੋਈ ਸੱਚਾ ਮਾਬੂਦ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਨਾਮ ਹਨ।
9) ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮੂਸਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ?
10) ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਠਹਿਰੋ। ਬੇਸ਼ੱਕ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਵੇਖੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਦਹਕਦਾ ਅੰਗਿਆਰ ਲੈ ਆਵਾਂ, ਜਾਂ ਅੱਗ 'ਤੇ ਕੋਈ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ ਲਵਾਂ।"
11) ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, "ਐ ਮੂਸਾ!"
12) "ਬੇਸ਼ੱਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੱਬ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਜੁੱਤੇ ਲਾਹ ਦਿਓ। ਯਕੀਨਨ, ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟੀ ਤੁਵਾ ਵਿੱਚ ਹੋ।"
13) "ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।"
14) "ਬੇਸ਼ੱਕ, ਮੈਂ ਅੱਲ੍ਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਕੋਈ ਸੱਚਾ ਮਾਬੂਦ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਇਬਾਦਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਲਈ ਨਮਾਜ਼ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।"
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਇਸ ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਇਸਲਾਮ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਭੈਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੂਰਤ ਤੁਹਾਡੇ ਰੱਬ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹਾਂਗੀ।
ਠੀਕ ਹੈ, ਭੈਣ। ਫਿਰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੇ ਲਿੰਕ ਤੋਂ ਵੇਖੋ।
ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਕੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਬੈਠੀ ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਕਿ ਕੀ ਅਸੀਂ 100 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਸੀ,
ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਹੋਵੇਗਾ, "ਨਹੀਂ।"
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਸਾਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਕੀ ਅਸੀਂ 100 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਉੱਤੇ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿੱਥੇ ਸੀ? ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹਾਂ? ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂਗੇ?
ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਮੌਤ ਦਾ ਸੁਆਦ ਚੱਖਣਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਕ਼ਿਆਮਤ ਦੇ ਦਿਨ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਹਰ ਇੱਕ ਕੰਮ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਹੈ?
ਭੈਣ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹਾਂ ਜੋ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ—ਉਹ ਰੱਬ ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇੰਨੀ ਰਹਿਮਤ ਅਤੇ ਦੇਖ-ਰੇਖ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਬਰਕਤਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਖਰੀਦਣ ਵੇਲੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਕਈ ਵਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤਾਂ ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ—ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਹੈ?
ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕੋ ਧਰਮ ਕਬੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਇਸਲਾਮ।
ਇਸਲਾਮੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਆਦਮ ਅਤੇ ਹੱਵਾ (ਈਵ), ਮੁਸਲਮਾਨ ਸਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਈਸਾ (ਅਲੈਹਿ ਸਲਾਮ), ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਈਸਾਈ ਮਸੀਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਅਤੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਨਬੀ ਸਨ।
ਮੂਸਾ (ਅ.ਸ.) ਵੀ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਨਬੀ ਸਨ। ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਬੀ ਅਤੇ ਰਸੂਲ ਭੇਜੇ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਣ। ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਨਬੀ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਵੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵੀ ਉਤਾਰੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਕੁਰਆਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਪਿਛਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਕਿਤਾਬਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਕੁਰਆਨ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਿਤਾਬ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਜਾਂ ਸੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਕਰੋੜਾਂ ਹਾਫ਼ਿਜ਼ (ਕੁਰਆਨ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ) ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ, ਕਲਪਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕੁਰਆਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਾਪੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਇਹ ਹਾਫ਼ਿਜ਼ ਕੁਰਆਨ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ-ਦਰ-ਸ਼ਬਦ ਯਾਦ ਤੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਗਿਆਨਕ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਕੁਰਆਨ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਰਆਨ ਦੁਆਰਾ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਵੇਂ ਖਿਤਿਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 6,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਇਤਾਂ ਹਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੀ ਲਾਈਨ ਗਲਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕਿਆ।
ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਫ਼ਰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ—
“ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ (ਕੁਰਾਨ) ਬਾਰੇ ਸ਼ੱਕ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੰਦੇ (ਮੁਹੰਮਦ) ਉੱਤੇ ਉਤਾਰਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਰਗੀ ਇੱਕ ਸੂਰਤ ਬਣਾ ਕੇ ਲਿਆਓ ਅਤੇ ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਆਪਣੇ ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਓ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੇ ਹੋ।
ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ—ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੋਗੇ—ਤਾਂ ਉਸ ਅੱਗ ਤੋਂ ਡਰੋ ਜਿਸ ਦਾ ਬਾਲਣ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਹਨ, ਜੋ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।”
(ਸੂਰਹ ਅਲ-ਬਕਰਹ: 23)
“ਬੇਸ਼ੱਕ, ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸਲਾਮ ਹੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਧਰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤਾਬ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਸੀ ਈਰਖਾ ਕਾਰਨ ਹੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦ ਕੀਤਾ।”
(ਸੂਰਹ ਆਲ-ਇਮਰਾਨ: 19)
“ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਇਸਲਾਮ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਰਮ ਭਾਲੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਘਾਟੇ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ।”
(ਸੂਰਹ ਆਲ-ਇਮਰਾਨ: 85)
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਨਬੀ ਮੁਹੰਮਦ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਸਿਰਫ਼ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸਨ; ਸਗੋਂ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਨਬੀ ਅਤੇ ਰਸੂਲ ਬਣਾ ਕੇ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸਨ?
ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ।
ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਫ਼ਰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ—
“ਐ ਮੁਹੰਮਦ! ਕਹੋ, ‘ਐ ਲੋਕੋ, ਬੇਸ਼ੱਕ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਲਈ ਅੱਲਾਹ ਦਾ ਰਸੂਲ ਹਾਂ।’”
(ਸੂਰਹ ਅਲ-ਆਰਾਫ਼: 158)
ਕੀ ਮੈਂ ਇਸ ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਗ਼ਲਤਫ਼ਹਿਮੀ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੀ ਸੀ?
ਭੈਣ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਕੋਈ ਕਲਮਾ ਗਵਾਹੀ ਭਰੇਗਾ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਜੰਨਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁਸਲਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਦੋਸਤ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਨਰਕ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸੜੇ। ਕੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਜੰਨਤ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ? ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਲਮਾ ਪੜ੍ਹੋ। ਇਸਲਾਮ ਅਪਣਾਓ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰਤ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵੋਗੇ।
ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਕਲਮਾ ਸਿਖਾਓ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਪੂਜਾ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ?
ਜੀ ਹਾਂ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਦੇ ਹੋ ਕਿ ਨਬੀ ਮੁਹੰਮਦ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਰਸੂਲ ਬਣਾ ਕੇ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸਨ?
ਜੀ ਹਾਂ, ਬਿਲਕੁਲ।
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਦੁਹਰਾਓ—
“अश्हदु अल्ला इलाहा इल्लल्लाहु वह्दहु ला शरीका लह, व अश्हदु अन्ना मुहम्मदन ‘अब्दुहु व रसूलुह।”
अर्थ: मैं गवाही देती हूँ कि अल्लाह के सिवा कोई पूजा के लायक नहीं, वह अकेला है, उसका कोई साझी नहीं, और मैं गवाही देती हूँ कि मुहम्मद (स.अ.व.) उसके बंदे और रसूल हैं।
जी हाँ, बिल्कुल।
अश्हदु अल्ला इलाहा इल्लल्लाहु वह्दहु ला शरीका लह, व अश्हदु अन्ना मुहम्मदन ‘अब्दुहु व रसूलुह।
अल्हम्दुलिल्लाह, ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਮੁਸਲਮਾਨ ਨਾਂ ਆਇਸ਼ਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚਾਓ।
ਭੈਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁਆ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਅੱਲਾਹ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰੇ।